راهبرد ایران برای خنثی‌سازی محاصره خزنده نفتی چگونه باید باشد؟

دشمن که در میدان نبرد سخت، نه تنها به اهداف نظامی خود دست نیافت، بلکه با اقدام راهبردی ایران در اعمال کنترل بر تنگه هرمز، جهان را با شوک کم‌سابقه کمبود انرژی و جهش افسارگسیخته قیمت نفت مواجه دید، اکنون راهبرد خود را تغییر داده است. کاخ سفید که از شکست در جبهه نظامی و به چالش کشیده شدن هژمونی دریایی‌اش خشمگین است، اکنون به جای درگیری مستقیم، «محاصره نرم و هوشمند نفتی» را در دستور کار قرار داده است. واشنگتن به این خیال خام که می‌تواند نبض اقتصاد ایران را از مچ بگیرد، قصد دارد شیرهای نفت کشورمان را نه با بمب، که با گرسنگی لجستیکی ببندد.

کالبدشکافی یک نقشه شیطانی
برنامه آمریکا یک جنگ فرسایشی تمام‌عیار در لایه پنهان تجارت دریایی است. سناریوی آنها بدین ترتیب طراحی شده که با استفاده از نیروی نظامی خود و متحدانش، یک حلقه محاصره دریایی نامرئی اما سخت‌گیرانه ایجاد کنند. هدف اصلی، بمباران جزیره خارگ یا انهدام سکوهای نفتی نیست؛ بلکه هدف، توقف ورود نفتکش‌های خالی به آب‌های ایران است. تحلیل اتاق‌های فکر آمریکایی نشان می‌دهد که ایران با کمبود ناوگان تحت پرچم خود مواجه است و برای صادرات، به شدت به نفتکش‌های خارجی (اغلب تحت مالکیت یونان، سنگاپور و چین) متکی است.
اگر این نفتکش‌های خالی نتوانند خود را به پایانه‌های بارگیری ایران برسانند، مخازن شناور و خشکی ایران ظرف مدت کوتاهی لبریز خواهد شد. نتیجه این «انسداد لجستیکی معکوس»، توقف اجباری تولید در چاه‌هاست. دشمن به خوبی می‌داند که بستن چاه‌های نفت، بر خلاف باز و بسته کردن یک شیر آب است؛ توقف تولید آسیب‌های جبران‌ناپذیری به لایه‌های مخزن وارد می‌کند و راه‌اندازی مجدد آن ماه‌ها زمان و میلیون‌ها دلار هزینه تعمیرات اساسی نیاز دارد. این نقشه خطرناک، به دنبال نابودی بلندمدت ظرفیت تولید نفت ایران، حتی پس از پایان بحران است.

پیشنهاد متقابل: مصادره ابزار دشمن علیه خودش
در چنین میدان نبردی که سلاح، تانکر خالی است، پاسخ ایران نیز باید در همان لایه لجستیکی تعریف شود. یک راهکار قاطع، هوشمندانه و عملیاتی برای عبور از این محاصره وجود دارد: «عملیات توقیف متقابل و بهره‌برداری تاکتیکی».
در واقع پیشنهاد مشخص این است: نیروهای دریایی سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی، با رصد دقیق اطلاعاتی، نفتکش‌های خالی متعلق به کشورهای متخاصم یا حامیان تحریم را که در این سوی تنگه هرمز (در خلیج‌فارس) در حال تردد هستند، توقیف کنند. این نفتکش‌ها که برای بارگیری از کشورهای عربی جنوب خلیج‌فارس آمده‌ یا در حال عبور هستند، در واقع همان ابزاری هستند که آمریکا استفاده از آن را برای ما ممنوع کرده است. با استناد به حقوق بین‌الملل دریایی و اصل «اقدام متقابل»، ایران می‌تواند این شناورهای خالی را به عنوان بخشی از غرامت جنگ اقتصادی، به ناوگان صادراتی خود ملحق کند.
به محض توقیف این نفتکش‌های خالی، می‌توان آنها را به سرعت به پایانه‌های نفتی هدایت و بلافاصله بارگیری کرد و تحت اسکورت نظامی برای ارسال به مشتریان آسیایی از تنگه هرمز عبور داد. این اقدام چند دستاورد هم‌زمان دارد که نخستین مورد آن شکستن محاصره لجستیکی است، به طوری که مشکل کمبود نفتکش خالی حل شده و از سرریز شدن مخازن و توقف تولید جلوگیری می‌شود.
از سوی دیگر با بی‌اثر کردن تهدید دشمن، آمریکا و متحدانش در تنگه هرمز با یک معمای امنیتی مواجه می‌شوند؛ چراکه با شلیک به سمت کاروان نفتکش‌های حامل نفت ایران (که قبلاً متعلق به خودشان بوده)، مرتکب فاجعه زیست‌محیطی و خودزنی سیاسی علیه متحدان مالک کشتی خواهند شد.
همچنین این اقدام هزینه‌های جنگ را برای کشورمان به مراتب کاهش خواهد داد. ایران بدون پرداخت هزینه اجاره کشتی، از زیرساخت دشمن برای فروش نفت خود استفاده می‌کند و هزینه این جنگ اقتصادی را مستقیماً به دولت‌های متخاصم تحمیل می‌کند.

ابتکار عمل در دست ایران است
آمریکا تصور می‌کند می‌تواند با یک جنگ فرسایشی بی‌سروصدا، شیرهای اقتصاد ایران را ببندد، اما این نقشه شیطانی یک نقطه ضعف مرگبار دارد و آن وابستگی جریان انرژی جهان به همین کشتی‌هایی است که اکنون در خلیج‌فارس حضور دارند. ایران می‌تواند با تغییر الگو از «دفاع از کشتی خودی» به «مصادره کشتی دشمن»، نه تنها بحران محاصره را خنثی کند، بلکه برگ برنده جدیدی در مذاکرات پنهان و آشکار جهانی رو کند. این راهبرد ثابت می‌کند که جمهوری اسلامی ایران در تحمیل اراده خود بر معادلات دریایی، دست برتر را دارد و با یاری خدا، جانفشانی نیروهای مسلح و حمایت گسترده مردمی، نقشه شوم خفه‌سازی اقتصادی دشمن را به باتلاقی برای خودشان تبدیل خواهد کرد.

کد مطلب : 80746

موضوع : تحلیل

تاریخ : 1405/02/06-12:34