جنگ چهل روزه و جایگاه پتروشیمی در زندگی امروز

مجموعه پتروشیمی کشور اگرچه در دهه هفتاد با حمایت قاطع مسئولان ارشد کشور و تلاش‌های کارکنان و جمعی از مدیران و چهره‌های ماندگار این صنعت توانست از توسعه‌ای چشمگیر برخوردار شده و به تعبیری نماد توسعه صنعتی ایران شمرده شود، اما در دهه‌های بعد با اجرای ناقص برنامه‌های خصوصی‌سازی و از هم گسستن مدیریت یکپارچه آن از برنامه‌های چشم‌انداز کلان تدوین شده عقب افتاد. 

جنگ چهل روزه و بمباران مجتمع‌های تولیدی پتروشیمی به‌ویژه در دو منطقه ماهشهر و عسلویه که از جمله هاب‌های مهم صنعتی کشور محسوب می‌شوند، توقف تولید و به تبع آن نگرانی، دغدغه و شایعات مربوط به افزایش قیمت اقلام مختلف مصرفی مردم را به همراه داشت. احتمال کمبود و افزایش قیمت انواع لاستیک و پلاستیک، برخی داروها و انواع محصولات بهداشتی و شوینده تا ده‌ها صنعت پایین‌دست تولیدی محصولات تکمیلی از مواردی بودند که بازار آنها تحت تاثیر بمباران مجتمع‌های تولیدی پتروشیمی قرار گرفت. 

نکته مهم اینکه متخصصان و مدیران ارشد پتروشیمی از فردای پس از بمباران در قالب دو کمیته تخصصی متشکل از برخی نیروهای باسابقه، توانمند و بسیار خبره تحت مدیریت حاکمیتی شرکت ملی صنایع پتروشیمی با تلاشی بی‌نظیر برنامه گسترده‌ای را برای بازیابی و بازسازی واحدهای آسیب‌دیده را آغاز کرده و نتایج بسیار ارزشمند و بی‌نظیری را حاصل کرده‌اند. 

اما در این موضوع مهمی که نباید از نظر دور داشته شود «مشخص شدن نقش بسیار گسترده، تاثیرگذار و مهم تولیدات پتروشیمی در بخش چ‌های مهم زندگی روزمره مردم است» و برداشت منطقی و خردمندانه از این واقعیت بر این باور انکارناپذیر تاکید می‌کند که اجرای برنامه‌های توسعه پتروشیمی در ایران نیازمند حمایت کامل است.

بی‌تردید از جمله مهم‌ترین دلایل آنچه در روزهای سخت جنگ و آتش صورت گرفت و بازسازی سریع و جلوگیری از توقف طولانی تولید را محقق ساخت، یکپارچگی مدیریت بحران توسط مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی، عملکرد مطلوب و اعتماد کامل ایشان به مدیران بخش‌های مختلف بود. 

باید به عنوان بک درس مهم از جنگ چهل روزه برنامه‌ریزی، مدیریت و اقدام های ارزشمند مجموعه شرکت ملی صنایع پتروشیمی را ارج گذاشت و مدیرعامل خوشنام شرکت ملی صنایع پتروشیمی را به دلیل موفقیت در انجام این کار بزرگ و ارزشمند شایسته دریافت نشان لیاقت دانست.